سلام...
              می خواستم درباره ی نبودنم حرف بزنم اما
گفتم:
          به دیگران چه ارتباطی داره که تو بودی یا نه... مشکلات تو برای توست نه کسه دیگه ای...
     به همین دلیل
در بلاگمو به مدت ۶ ماه(فک کنم البته) گل گرفتم...
                                                                       یه زمانی می نوشتم
لذت می بردم از این کار
                                   رادیو جوون گوش می دادم

چه برنامه هایی! حالا چی؟ شاید اصلی ترین دلیلم جدایی از رادیو جوون بود(به عنوان یه شنوده )

هرچی باشه با عشق جوونی شروع کرده بودم...
به چیزای جدیدی پی بردم خیلی جالبه سعی می کردم یه متنی برای اپم از قبل تهیه کنم
اما خودم و کشتم نشد! اومدم پای کامپ
روشن! حالا شروع کن به نوشتن!! همین طوری!!!
دیگه این که دوستای مجازیم خیلی بامعرفت تر و وفادارتراز دوستان حقیقی ام هستند
اصلا نمی دونم ! اونا دوستن؟ البته به تعبیری می شه گفت:
دوست مجازی از نظر من معنایی نداره
دوست کسیه که باهاش حرف می زنی و درکت می منه و درکت میکنه...
و این توی بلاگ ها پر رنگ تره تا زندگی ای که هر روز همون ادما
                                                                                      همون حرفا

                                                                                                   همون عقیده ها...
حتی زحمت فکر کردنم تو این زندگی به خودشون
                                                                  یا در حقیقت به خودمون نمی دیم!!
اما این جا که میام مطالب و حر فا و عقیده  ها رو که می خونم

                                                                                      یا می خونیم...

سعی می کنیم ماهم فکر کنیم
                                            نظر بدیم حتی اگه چرند باشه!!!...
لا اقلش کسی پیدا می شه که نقدش کنه!
توجیهت کنه!
                                                                             کل بندازی!!
خلاصه ایه قدر حرف دارم که بزنم اما حالشو ندارم...
فعلا که این پست جدیده

لابد باید از حالا برم این بلاگ

                                 اون بلاگ          :
اپ کردم تشریف بیارین!!!!!!!!!

                                          چرا باید همیشه جواب سلام داد؟!

به انتظار تصویر تو
                           این دفتر خالی
                                                    تا چند
تا چند

                     ورق خواهد خورد؟

جریان باد را پذیرفتن
و عشق را
که خواهر مرگ است
                            و جاودانه گی
                                              رازش را

                                                         باتو در میان نهاد.
پس به هیات گنجی در امدی:
                                    بایسته و از انگیز
                                                          گنجی از ان دست
که تملک خاک را و دیاران را
                                        از این سان 
                                                          دل پذیر کرده است

نام ات
       سپیده دمی ست که بر پیشانی اسمان می گذرد.

                 متبرک باد نام تو
                                             متبرک باد نام تو

و ما هم چنان
دوره می کنیم
شب را و روز را
هنوز را.....

چرا غمگین نخوانم...